Posted by به گزارش اقتصادنیوز، اکونومیست در مقالهای با عنوان «آمریکا واقعاً ممکن است دموکراسی را به ونزوئلا بازگرداند» نوشت: از مارکو روبیو سپاسگزار باشید، اما مراقب تصمیمات رئیس او باشید.
در ژانویه، زمانی که رئیسجمهور دونالد ترامپ نیروهای ویژۀ آمریکا را برای دستگیری و ربودن نیکلاس مادورو، دیکتاتور ونزوئلا، اعزام کرد، به نظر نمیرسید که اولویت اصلی او احیای دموکراسی باشد. او پیوسته به این موضوع افتخار میکرد که چگونه کنترل نفت ونزوئلا را به دست گرفته و به ندرت درباره آینده سیاسی این کشور صحبت میکرد. او دلسی رودریگز، معاون بدنام دیکتاتور مخلوع، را به عنوان رئیسجمهور موقت منصوب کرد. بسیاری نگران بودند که در غیاب تعهد قوی آمریکا به یک گذار دموکراتیک، همان سیستم فاسد و بیرحم به کار خود ادامه دهد.
با این حال، به نظر میرسد که چشمانداز دموکراسی در ونزوئلا در حال بهبود است. دلیل این امر، علاقه ناگهانی ترامپ به این موضوع نیست، بلکه به این خاطر است که او به مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، که واقعاً به پایان دادن به دیکتاتوریهای چپگرا در آمریکای لاتین علاقهمند است، اختیارات نسبتاً گستردهای داده تا از نفوذ عظیم آمریکا برای دستیابی به این هدف استفاده کند.
اولین دور مذاکرات بین رژیم ونزوئلا و چهرههای اپوزیسیون در 12 اوت با توافقی برای آغاز فرایند اصلاحات قضایی، از جمله دیوان عالی، به پایان رسید. گزارشها دلایلی برای خوشبینی ارائه میدهند. تا ماه دسامبر، گفتوگوهای بیشتر ممکن است نوید اصلاحاتی را بدهند که برگزاری انتخاباتی منصفانه را ممکن سازد.
هیچ یک از اینها بدون فشار ایالات متحده امکانپذیر نبود. آقای روبیو نقش پررنگی داشته و مستقیماً با مذاکرهکننده اصلی اپوزیسیون، دینورا فیگرا، صحبت کرده است. تیم خانم فیگرا با اتومبیلها و تیم امنیتی آمریکایی در کاراکاس تردد میکند و در هتلی که آمریکا انتخاب کرده، اقامت دارد.
اکثر ونزوئلاییها که شاهد فروپاشی آزادی و اقتصادشان تحت حکومت مادورو بودهاند، خواهان موفقیت گذار به دموکراسی هستند. این مسئله به نفع ترامپ نیز خواهد بود. او خواهان رونق گرفتن میدانهای نفتی فرسوده ونزوئلاست؛ تنها با دموکراسی و حاکمیت قانون است که کشور ثبات لازم برای جذب سرمایه را خواهد داشت.
با این حال، مشکلات کم نیستند. باند حاکم بارها وعدههایش برای انتخابات منصفانه را زیر پا گذاشته است. اپوزیسیون تحت هدایت آقای روبیو به دستنشانده بودن آمریکا متهم خواهد شد. این مسئله که مردم عادی ونزوئلا، که بسیاری از آنها از زمینلرزه آسیب دیدهاند، هنوز سودی از درآمدهای نفتی تحت کنترل ایالات متحده به دست نیاوردهاند، نیز کمکی نخواهد کرد. در صورت طولانی شدن مذاکرات، رژیم فرصت بیشتری برای فرار از تعهداتش به دست خواهد آورد و اپوزیسیون تضعیف خواهد شد.
بنابراین، سرعت از اهمیت بالایی برخوردار است. آمریکا باید اصرار کند که ونزوئلا در سال 2027 انتخابات برگزار کند. این زمان بیش از حد کافی است؛ پس از فروپاشی دیوار برلین، بعضی از کشورهای اقماری شوروی طی یک سال انتخابات آزاد برگزار کردند. در این فاصله، ایالات متحده باید روشن کند چقدر پول نفت به دست آورده است، چه مقدار از آن به ونزوئلا بازگردانده شده و کدام تحریمها مانع پرداخت میشوند. حکومتی منتخب باید از نخستین روز حضورش در قدرت کنترل کامل درآمدهای نفتی را به دست بگیرد.
رهبر اپوزیسیون، ماریا کورینا ماچادو، باید اجازه آمیرزا بیابد بهسرعت به خانه بازگردد. روبیو شاید بخواهد مدتی او را از میز مذاکره دور نگه دارد تا صحبت با رژیم سادهتر شود، اما در تبعید نگه داشتنش کاری کوتهبینانه است. رژیم باید اعتماد داشته باشد که هر توافقی شامل خانم ماچادو هم میشود، حتی اگر از طریق نیابتیها مذاکره کند، چرا که کاملاً محتمل است که رئیسجمهور بعدی ونزوئلا باشد. در غیر این صورت، ماچادو میتواند منکر شرایط احتمالی، از جمله تبعید امن برای سران رژیم، شود (اگرچه اصرار دارد دنبال انتقام نیست).
حضور خانم ماچادو در ونزوئلا میتواند از نگرانی دیگری هم بکاهد: غیرقابل پیشبینی بودن ترامپ. او از تبدیل ونزوئلا به ایالت 51 کشورش سخن گفته و گاهی گفته که ثروت نفتی این کشور به ایالات متحده تعلق دارد. فعلاً، او به روبیو اجازه میدهد اهداف والاترش را دنبال کند. اگر نظرش عوض شد، تنها چیزی که شاید دموکراسی ونزوئلا را نجات دهد، توانایی خانم ماچادو برای به خیابان کشاندن جمعیتی عظیم است.